588 - Jim Reeves 1923-1964

Country & western muziek was populair in Nederland rond 1960. Van artiesten als Hank Williams, Bobby Bare, Floyd Cramer, Patsy Cline, Leroy Van Dyke, Buck Owens, Bobby Bare, Johnny Cash en Hank Locklin werden heel wat platen verkocht, vaak aan Indische Nederlanders. Zangeres Lydia (Tuinenburg), van Indische afkomst, had een grote hit met ‘Send me the pillow that you dream on’, oorspronkelijk van Hank Locklin. De Britse deejay Chris Howland (BFN) wist de hitlijsten te bereiken met ‘Fraulein’, een Amerikaans C&W-succes van Bobby Helms.

Niemand was populairder dan Jim Reeves, op 20 augustus 1923 geboren in Galloway (Texas). Jim werd ‘gentleman Jim’ genoemd, vanwege zijn fluwelen stem. In 1953 scoorde Reeves voor het eerst in Amerika met ‘Mexican Joe’. Bij het pop-publiek brak hij in 1960 definitief door met ‘He’ll have to go’ (“Put your sweet lips a little closer to the phone”), ook in Nederland. Daarna ging het steeds bergopwaarts dankzij nummers als ‘Adios Amigo’ en soms her-releases van zijn eerdere Amerikaanse successen.

Inelco, Nederlands distributeur van RCA Victor Records, bracht in 1962 het Amerikaanse album ‘Songs To Warm The Heart’ voor slechts ƒ 9,90 uit, vergezeld van een flinke reclamecampagne. Op de hoes was de zanger afgebeeld bij een open haard. In commerciële zin was het een meesterzet. Er werden meer dan honderdduizend stuks van verkocht.

1 Songs to warm the heart

‘Songs To Warm The Heart’

Na het verschijnen van het album was in de Volkskrant te lezen: “Jim Reeves heeft dankzij zijn sonore stem veler harten gewonnen. ‘Songs To Warm The Heart’ is een keuze uit een enorm repertoire, een plaat die door zijn maatschappij in Nederland tegen verlaagde prijs werd uitgebracht om Reeves hier nog meer bekendheid gegeven. De zanger uit Texas heeft een wat melancholieke stem, echt geschikt om op de late avond sfeervolle afwisseling te bieden”.

Jim zou wel eens ‘duurzame roem’ kunnen oogsten omdat hij ‘niet op effectbejag uit was en zich niet aan modegrillen onderwierp’.

Je kon je afvragen in hoeverre Jim Reeves, die vanwege vroege kaalheid een pruik droeg, wel een echte country & western-artiest was. Hij concentreerde zich op romantische ballads. Daarbij werd hij in de studio meestal terzijde gestaan door gitarist Chet Atkins. Die aanpak deed het zo goed, dat RCA besloot campagne te gaan voeren voor wat de ‘Nashville Sound’ werd genoemd. Bij de platenmaatschappij in New York zagen ze een grote toekomst voor die muziek in 1964.

In die tijd realiseerde men zich nog niet dat 1964 het jaar zou worden van de British Invasion, met de Beatles en de Stones.

Een terugblik in 1964

De Nederlandse journalist Bob Kent schreef anno 1964 een artikel over Jim Reeves. Kent vergeleek Reeves met Edith Piaf omdat ze beiden zo’n sterke band met hun publiek hadden.

Over zijn loopbaan legde Kent dat jaar vast: “Jim was van jongs af aan opgegroeid in een wereld van klanken. Zijn moeder was daarin zijn grote steun. Behalve als pianiste was zij ook als accordeoniste bekwaam, en al heel vroeg leerde zij de kleine Jim iets van de grondbeginselen van de muziek.

Onder aanmoediging van heel zijn familie haalde Jim zijn oudste broer over een gitaar te kopen, zodat hij ook bij die muziek kon zingen. Zelf was hij toen nog te jong om dit instrument te kunnen bespelen.

Tien jaar oud was hij, toen hij zijn eerste geld verdiende. Vijftien dollar voor een enkel optreden. Daarvóór was hij opgetreden als amateur. Nu was het menens geworden met zijn medewerking aan het bandje, dat elke week speelde voor de plaatselijke radio in Shreveport, Louisiana.

De zangkunst was niet het enige talent dat Reeves bezat. Als je zijn prachtige platenserie beluistert, dan is het bijna niet te geloven dat hij zijn zinnen had gezet op een loopbaan als honkbalspeler.

Dankzij een beurs die hij vanwege zijn atletische prestaties had verkregen, belandde hij op de universiteit van Texas. Evenals op de middelbare school deed hij daar veel aan toneel.

Hoewel hij, nadat hij de universiteit had verlaten ook werkelijk korte tijd beroepshonkballer is geweest, kreeg hij pas de kans van zijn leven toen hij als omroeper werkte voor het radiostation KWKH in Shreveport. Daar had hij niet alleen de gelegenheid om een liedje te zingen in de Louisiana Hayride Show, maar ook konden de duizenden die hem altijd op zaterdagavond voor de radio hoorden zingen nu kennis met hem maken via de televisie.

2 honkbal honkballer

In 1953 werd Jim een vaste medewerker van het programma Hayride. Datzelfde jaar werd zijn plaat ‘Mexican Joe’ door de pers bekroond als de beste C&W-song. Hij hield ervan om zelf zijn liedjes te schrijven en tientallen van zijn melodieën zijn dan ook gepubliceerd.

In april 1957 maakte Jim Reeves zijn eerste toernee door Europa: Duitsland, Frankrijk, Italië, België, de Scandinavische landen. Engeland en ook Nederland toonden zich bijzonder vriendelijk voor deze gevoelige zanger met zijn fluwelen stem. Toen hij thuiskwam, in de Verenigde Staten, lagen daar de aanbiedingen voor radio- en televisieshows al op hem te wachten.

Dat werk was toen al niet nieuw meer voor hem. Voor hij naar Europa ging, had hij al opgetreden in de show ‘Tonight’. Daarna volgden ‘Bandstand’, de ‘Howard Miller Show’ en ‘Steve Allen Show’ om er maar enkele te noemen.

Nog zeer onlangs maakte Jim Reeves een toernee door Zuid-Afrika, en daar kreeg hij een contract voor de hoofdrol in de nieuwe film ‘Kimberley Jim’.

Twee muziekuitgeverijen en twee radiostations kon de jongen die zijn eerste optreden met vijftien dollar beloond zag, na bijna dertig jaar zijn eigendom noemen”.

Naar Europa in 1964

Platenmaatschappij RCA besloot de Nashville Sound in Europa extra onder de aandacht te gaan brengen. Chet Atkins, Bobby Bare (van ‘Detroit City’), de Anita Kerr Singers en Jim Reeves vlogen de Atlantische Oceaan over. Jim Reeves werd vergezeld door Dean Manuel, zijn manager en pianist. Manuel was tevens de aanvoerder van de Blue Boys, de vaste begeleiders van Reeves. Met een nieuwe versie van de song ‘I Love You Because’ (Leon Payne, 1917-1969) was Jim op dat moment in de Britse top tien genoteerd.

3 Jim Reeves Schiphol
Aankomst op Schiphol (met Chet Atkins, Bobby Bare wn Anita Kerr)

Na concerten in Duitsland en Oostenrijk arriveerde het gezelschap op Schiphol (17 april). Die dag traden ze ’s avonds op in Den Haag (K&W), ’s nachts in het Amsterdamse Concertgebouw. Het Algemeen Dagblad was aanwezig bij hun aankomst, met bloemen opgeluisterd door een meisje in Volendammer kostuum. In restaurant De Wijde Wereld liet Reeves zijn nieuwe hit al even horen. Om dat goed te kunnen doen ‘had hij zijn kauwgummetje op zijn gitaar geplakt’.

De redacteur wees erop dat Reeves ‘op een gegeven ogenblik met dertien nummers tegelijk op de Zuid-Afrikaanse hitparade gestaan had’. Enkele meisjes maakten met spandoeken duidelijk hoe blij Nederland was met de komst van de Amerikaanse C&W-artiesten van het platenmerk RCA.

Een opname van ‘I Love You Because’ werd ’s avonds in het televisie-journaal getoond.

In Nederland

Als verslaggever van het tijdschrift Hillbilly Hayride was ik [HK] zelf aanwezig bij het concert in Den Haag. Bij die gelegenheid zong Jim ‘Four Walls’, ‘Mexican Joe’, ‘Bimbo’, een medley van Zuid-Afrikaanse volksliedjes, ‘He’ll have to go’ en ‘Adios Amigo’, “Hij werd teruggeroepen en na veel voorstellen van alle kanten gaf hij ‘Welcome to my world’ cadeau aan het gedeeltelijk histerische publiek”, schreef ik in het maandblad.

Ook in het verslag: “Jim Reeves zat in de loge van de koningin. We hebben een hele tijd zitten praten over de country & western muziek van deze tijd waarover Jim bijzonder tevreden was. Enthousiast was hij over de invloed van de C&W op de hedendaagse populaire muziek zoals dat bijvoorbeeld zo duidelijk merkbaar is bij Johnny Tillotson, Bobby Vinton etc. Minder waardering had Jim Reeves voor de R&B-zangers die Hank Williams en ‘He’ll have to go’ op hun repertoire hebben (Ray Charles, Fats Domino en Solomon Burke). Maar ‘die mensen hebben honger’, aldus Reeves.

Ik heb Jim moeten beloven in het komende nummer iets over hem te zullen schrijven en hem daarvan een speciaal afschrift te zenden. Hij is zeer geïnteresseerd in de C&W-wereld hier”.

Op mijn verzoek, leek, liet Reeves die avond ‘Adios Amigo’ horen, dat volgens hem niet op zijn set-list stond. Met de hand schreef hij zijn adres voor me op. We moesten in contact blijven, stelde de zanger voor”.

Het optreden van Jim Reeves bleef niet zonder gevolgen in Nederland. Dagblad Trouw maakte er in een artikel melding van dat ene R. Mulder uit Opeinde (bij Drachten) een fanclub voor de country-zanger had opgericht.

‘Laatste interview’ in juli 1964

Terug in Amerika liet Jim Reeves zich interviewen in het Amerikaanse vakblad Music Business. Daarin werd nog eens duidelijk gemaakt dat hij fans over de hele wereld had en een ‘eenzame Amerikaan was in de top van de Britse hitlijsten’ van dat moment. Bovendien was hij niet alleen een succesvolle country-artiest, maar ook een pop-ster. Op 18 juli 1964 kon je het allemaal lezen.

“Am I country? I don’t know really. What would you call somebody who can sell a half million singles in England? They’re not supposed to be country music fans. But they seem to like me”, verklaarde Reeves. “As far as I know myself, I haven’t consciously changed style at all. I’m doing exactly the same thing I did seven or eight years ago. I sing ballads, and I don’t know whether you can put them in any particular category. Some, like ‘Am I Losing You’, I wrote myself. Others were written by the famous Tin Pan Alley writers”.

Jim ging prat op zijn rol in de film ‘Kimberley Jim’: “I did my first picture in South Africa last year and I expect now I’ll be going there again at the end of this year to make another.

I’ve had offers here in America. I don’t feel like sitting in the back seat. Arrangements are being made now for my first picture to be shown in America and in Europe for the first time. They’ve told me that the first picture has outgrossed anything ever made before in South Africa. Cindy Walker is writing the music for the new picture”.

4 Kimberley Jim

Over zijn leven vertelde hij: “It’s important that an artist shouldn’t isolate himself. I have a lot of friends in many of those places where we do our shows”.

Misschien moest je die uitlating wel plaatsen in zijn Haagse voorstel om met mij te corresponderen.

Jim ging door: “When I’m not on the road, I like to take off with my wife and head for Texas. That’s where we both were born and we like to go back every so often to hunt deer and wild turkey. Sometimes we’ll go to the Ozarks instead and we’ll go fishing.

At home, I have my own office and a recording studio where we make demos of our tunes and experiment with song ideas. It’s a great life for me. Then quite often if you mix in some bowling and golf, and listening to good music, well, how much more could a man want? I like many different types of music. To me, it’s like food. I like to have a diet of different kinds of music to choose from. I can always use a good sized helping of soft instrumentals, the Mantovani kind. And of course, there is always country music”.

Jim was zich bewust van de popmuziek die hij elders in de wereld gehoord had. Hij stond ervoor open. “I enjoy hearing the music from other countries that’s doing so well now too. It’s the start of one of the new lasting trends I think. Music has really become international. I think a basic change has happened where our own best-seller list will never again be all-American. The British, some of them at least, are here to stay. But there’ll be things from other countries too, that happen”.

Reeves genoot van zijn succes. “I’m grateful. With ‘I Love You Because’, my big hit in England, there were recordings by Johnny Cash, Elvis Presley and Al Martino that didn’t do anything. I didn’t even know that Pat Campbell, the man with the British Decca company [distributeur van RCA], had even released mine. Then, all of a sudden, it turns up on the charts.

Maybe it’s just that I sound as if I enjoy doing what I’m doing. I don’t work too hard at it, I never press. I just go on doing what I enjoy doing and if other people like it, I’m glad. After all, this is the only life we get. We just come through here once and I believe in making it a satisfying experience”.

31 juli 1964

Het interview met een journalist van Music Business was misschien het laatste dat de artiest gaf. Twee weken na de publicatie, op 31 juli, kwam er een einde aan zijn aardse leven. Op 15 augustus meldde Billboard dat het privé-vliegtuig, met de zanger en manager Dean Manuel aan boord, was neergestort.

“Reeves and Manuel were returning from Balesville, Arkansas, and were within a few miles of the Nashville airport when the plane disappeared from the radar screen. Following a two-day search, joined by top country personalities Eddy Arnold, Chet Atkins, Ernest Tubb and Stonewall Jackson, the wrecked plan was found in a heavily wooded area less than a mile away from Marty Robbins’ home.

Reeves traveled extensively by commercial plane, including trips to South Africa, where he made personal appearances and starred in a motion picture, ‘Kimberley Jim’. He was licensed as a private pilot a little over a year ago”.

De redacteur maakte geen melding van de ongelukken, waarbij Buddy Holly, Ritchie Valens, de Big Bopper en Eddie Cochran de dood hadden gevonden. Hij beperkte zich tot de country-muziek. “The death of Jim Reeves is the latest in a run of tragedies plaguing the country field, and includes performers Patsy Cline, Cowboy Copas and Hawkshaw Hawkins, who were killed in a plane accident near Camden, Tennessee, a year and a half ago. Agent Randy Hughes was also killed in that crash. While going to Miss Cline’s funeral, Jack Anglin, of Johnny and Jack, was killed in an automobile accident. In March, Texas Ruby Fox died in a fire at her home here”.

5 na 31 juli 1964 na 31 juli 1964

In het vakblad werd verwezen naar het bezoek dat Jim in april aan ons continent had gebracht. “On a recent tour of Europe, Reeves received tremendous acceptance. His ‘I Love You Because’ was the most popular record in Norway during the first six months of this year. He was the only American artist to have a record among Norway’s top 10 during that period. His ‘I Won’t Forget You’ is currently on the charts in Britain and Eire. Among his other hits were ‘Mexican Joe’. ‘Four Walls’, ‘He’ll have to go’ and ‘Bimbo’”.

Een week eerder, op 8 augustus, de dag dat de Rolling Stones zich in het Kurhaus te Scheveningen lieten zien en horen, plaatste popkrant Hitwezen een ‘In Memoriam’: “Velen die het goede lied, gecombineerd met een fabelachtige stem, konden waarderen, kregen dit weekeinde een soort schok, die men alleen pleegt te krijgen bij het overlijden van zeer naaste familie of trouwe vrienden.

Voor deze mensen is inderdaad een zeer naaste vriend heengegaan. Zijn enorme aantal langspeelplaten heeft hem geliefd gemaakt bij een grote verscheidenheid van publiek. In Nederland begon zijn aanhang bij de uit Indonesië gerepatrieerden, maar sloeg al gauw over op grote groepen van de bevolking.

Als rots in de branding heeft Jim zich altijd gehouden, temidden van woelige en wilde zeeën van de lichte muziekwereld. Al vele jaren is hij een van de meest gestadige verkopers op de plaat geweest. Jim werd als een van de meest succesvolle zakenmensen gezien van Nashville, hét grote C&W-centrum van de VS, waar hij later is gaan wonen. Hij was eigenaar van een van de grootste radiostations van zijn woonplaats en beheerder van drie van de belangrijkste muziekuitgeverijen”.

Het artikel eindigde met een ‘medeleven aan zijn vrouw en kinderen en een ieder die hem van nabij heeft gekend’.

6 Reeves Stones

Leven na de dood

In Nashville hadden ze hun meest populaire artiest verloren. Natuurlijk werd er op ingehaakt in de muziekindustrie. Evenals bij Buddy Holly waren ook bij Jim Reeves de optredens grote trekkers. Bobby Vee had anno 1959 in zekere zin de plaats van Holly ingenomen. Hoe zou dat bij Jim Reeves gaan, vroeg Charlie Lamb zich af in een artikel, getiteld ‘Bookers face dilemma’.

“Bookers and programmers over much of the nation who had skedded or hoped to sked Jim Reeves for appearances over the next six months to a year were in a dilemma last weekend with Reeves’ sudden death in a plane crash. For many of these shows Reeves was due for top billing and to ‘carry the load’.

His name was widely counted upon to sell the entire show. While Reeves preferred not to do a considerable amount of traveling, he felt it a duty to his public to spend the equivalent of a month or two each year to meet his fans. Finding a substitute for Reeves on these programs, it was conceded, will be very difficult”.

In Nederland vroeg Bob Kent zich af hoe het verder zou gaan met het leven van Mary White, de echtgenote van de omgekomen artiest. Het echtpaar had onlangs een ‘droomhuis, een luxe nestje’ in Madison bij Nashville gekocht. Het vliegtuigongeluk had een einde aan hun grote droom gemaakt. “Wat bleef, dat zijn de grammofoonplaten, die nu de herinnering vasthouden aan een grote zanger en een vriendelijk mens”, was op 21 augustus 1964 te lezen.

De verkoop van de bestaande platen schoot omhoog. Op 26 september meldde Chrs Hutchins bijvoorbeeld in Billboard: “A week after his death two Jim Reeves albums returned to the British Top Ten LP chart and sales of ‘I Love You Because’ and ‘I Won’t Forget You’ have both passed the 500,000 mark”. Die week voerde Reeves de Amerikaanse C&W-hitlijst aan met ‘I Guess I’m Crazy’. In de C&W-album top 20 vonden we hem op één met ‘The Best of Jim Reeves’ en op drie met ‘Moonlight and Roses’.

In de Hitwezen hitparade van 3 oktober 1964 (met aan de top ‘I Should Have Known Better’ van de Beatles, vóór ‘Have I The Right’ van de Honeycombs en ‘It’s All Over Now’ van de Rolling Stones) vonden we twee singles van Jim Reees in de top 20: ‘I Won’t Forget You’ en ‘I Love You Because’.

Jim Reeves werd al aangeduid met de bijnaam ‘Mr. Forever’. Zijn dood werd hier wél vergeleken met die van Buddy Holly, die immers ook in een privé-vliegtuig omgekomen was.

De Nederlandse Rodeo Riders maakten, samen met Cowboy Gerard (Gerard de Vries) een ‘Tribute aan Jim Reeves’. Dat leidde tot de single ‘Het spel kaarten’, waarvan meer dan 100.000 exemplaren in ons land verkocht werden.

Op 7 mei 1966 liet Bas Hageman in Billboard afdrukken: “Within one year, Dutch record buyers bought one million records (both singles and albums) by late C&W singer Jim Reeves”

7 CW albums C&W albums, 28 september 1964

Puur zakelijk gezien konden ze bij RCA Records tevreden zijn. Het resultaat van hun inspanningen in 1964 overtrof alle verwachtingen – ondanks het verdriet over zijn dood. Tot overmaat van ramp kwam een andere succesvolle RCA-artiest, Sam Cooke, eveneens om het leven. In een hotel te Los Angeles werd hij op 11 december doodgeschoten.

Cindy Walker: Distant Drums

In zijn interview met Music Business vertelde Reeves over de samenwerking met songwriter Cindy Walker (1917-2006), die liedjes als ‘Thank You For Calling’, ‘You Don’t Know Me’, ‘In The Misty Moonlight’ en ‘Dream Baby’ op haar naam had staan. Jim had al enkele van haar songs op de plaat gezet. Nu was hij naar eigen zeggen van plan om haar de muziek voor zijn tweede film te laten schrijven.

Cindy Walker had ‘Distant Drums’ al eens aangeleverd. Maar dat liedje werd in eerste instantie niet interessant gevonden door Chet Atkins en RCA. Jim wilde Cindy niet teleurstellen. In zijn eigen studio maakte hij er een demo van.

Na het overlijden van de artiest besloot de platenmaatschappij ‘Distant Drums’ alsnog uit te brengen. De demo werd aangevuld door een groot orkest. Cindy Walker: “Op een dag ging de telefoon. Chet Atkins vroeg of mijn moeder en ik naar de RCA-studio wilden komen. Een van mijn liedjes zou die middag opgenomen worden. Toen wij de controle-kamer binnenliepen zagen we Chet Atkins en Mary, de weduwe van Jim Reeves. Ik hoorde Jim Reeves zingen: ‘I hear the sounds of distant drums’. In de studio zaten 20 of 25 musici. Ze completeerden de demo die Jim gemaakt had en die avond thuis voor mijn moeder en mij gespeeld had, zo lang geleden. De tranen schoten in mijn ogen. Chet, Mary, moeder en ik, we zaten daar te luisteren en probeerden onze tranen te bedwingen”.

‘Distant Drums’ was al gecomponeerd vóór de Amerikaanse bemoeienis met de oorlog in Vietnam. De single van Jim Reeves verscheen postuum in 1966, toen de strijd in volle hevigheid was losgebarsten. Het werd de grootste hit die de zanger ooit gehad heeft, zeker in Europa en helemaal zeker in Engeland. Daar haalde de single niet alleen de toppositie, maar verbleef maar liefst 25 weken in de hitlijsten. Dat was ongekend in die tijd.

8 Distant Drums

2011

Mary White (1929-1999), de weduwe van Jim Reeves, zette een bedrijf op, Jim Reeves Enterprises, om de nagedachtenis van haar echtgenoot zorgvuldig uit te baten. Haar activiteiten bewerkstelligden dat zijn populariteit nog jarenlang bleef voortduren na 1964. Nog steeds is Jim Reeves niet vergeten.

In 2011 – vijftien jaar geleden – reisden Greetje Suman en ik door Texas. We lieten de kans niet voorbij gaan om op zoek te gaan naar sporen van de artiest met wie ik in gesprek geraakt was, kort voordat hij verongelukte. Tijdens de reis hielden we in Carthage halt op de plek langs de weg waar Jim Reeves begraven ligt. In het stadje bezochten we de Texas Country Music Hall of Fame, waar de voormalige studio van Jim Reeves in was ondergebracht. In de omgeving, in het dorp Mexia, wisten we het graf te vinden van Cindy Walker, die de song ‘Distant Drums’, de grote Europese hit van Jim Reeves, geschreven had. Een mooi item voor een reisverslag – elders op deze website.

9 Graf Jim Reeves Graf van Jim Reeves