587 - Christine Perfect (McVie) timmert aan de weg
Een van de meest succesvolle groepen in de tweede helft van de jaren zeventig was Fleetwood Mac, die bestond uit een mengsel van Britse en Amerikaanse artiesten. Vooral het album ‘Rumours’ deed het uitzonderlijk goed. Voor die langspeelplaat schreef bandlid Christine McVie in haar eentje vier songs, waaronder de hit ‘Don’t Stop’. Het nummer was in 1976 opgenomen en verscheen in 1977 als single.
Chicken Shack en Fleetwood Mac
De Engelse songwriter, als Christine Perfect geboren op 12 juli 1943, was een decennium eerder al betrokken geweest bij Fleetwood Mac: voor sesssiewerk. In die tijd was ze lid van een andere groep, Chicken Shack.
Zowel Chicken Shack als Fleetwood Mac stonden onder contract bij de kleine platenmaatschappij Blue Horizon, opgezet door de gebroeders Richard en Mike Vernon (1944-2026). Mike had bij de grote Britse platenmaatschappij Decca furore gemaakt als producer van John Mayall’s Bluesbreakers, de blanke bluesgroep die gitaristen voortbracht als Eric Clapton, Peter Green en Mick Taylor. Een ander lid van de Bluesbreakers was bassist John McVie, met wie Christine anno 1968 in het huwelijk trad.
De bluesmuziek van Fleetwood Mac sloeg meteen aan. Het album ‘Fleetwood Mac’ bereikte in 1968 een zeer hoge klassering in de Britse album hitlijst; daarop bewerkingen van onder meer ‘Shake Your Moneymaker’ (Elmore James) en ‘Hellhound on My Trail’ (Robert Johnson). En dat zonder hitsingle. Dat was uitzonderlijk in die tijd.
‘Need Your Love So Bad’
Mike Vernon zette een volgende stap. In het voorjaar van 1968 ging hij met Fleetwood Mac opnieuw de studio in: het was zijn bedoeling om een hitsingle te creëren. De keuze was gevallen op een song van blueszanger Little Willie John uit 1955: ‘Need Your Love So Bad’.
Voor Vernon was het een bijzondere sessie. Normaal gesproken liet hij een groep zijn gang gaan. De sfeer moest goed zijn. Als dat eenmaal het geval was, ging de registratie als een fluitje van een cent. Niks geen moeilijke dubs, gewoon lekker muziek maken. In een mum van tijd was een album af.
‘Need Your Love So Bad’ was in zekere zin een experiment. Om een echte hit (proberen) te maken nodigde Vernon sessiemuzikanten uit. Er kwamen onder meer violen aan te pas en Christine Perfect nam de toetsen voor haar rekening. Met het eindresultaat bereikte Fleetwood Mac een aardige klassering in de Britse hitlijsten.
In Nederland ging het aanzienlijk beter: in ons land drong de single van de nog redelijk onbekende groep meteen door naar een zevende plaats in de top 40 van radio Veronica.
Het begin was er voor Fleetwood Mac. De opvolger, het instrumentale ‘Albatross’, een compositie van Peter Green en opnieuw geproduceerd door Mike Vernon, schoot in het thuisland door tot de top, nummer één. Dat gebeurde ook in Nederland. Vanaf dat moment had Fleetwood Mac het helemaal gemaakt. Maar met ‘Need Your Love So Bad’ was de doorbraak dankzij Nederland pas goed begonnen.
Christine
Begin 1969 was Christine wel bekend maar zeker nog geen ster in de popmuziek. Hoe werd er in die tijd over haar geschreven, vroeg ik me af.
Artikelen in de Britse popkranten Disc (and Music Echo) en Zig Zag, tegenwoordig op het internet te lezen, gaven een antwoord op mijn nieuwsgierigheid, waarvan een verslag in dit artikel.
Op 18 januari 1969 publiceerde Penny Valentine het artikel ‘A Perfect Marriage: Christine Of Chicken Shack And John Of Fleetwood Fame’ in Disc. Haar groep Chicken Shack was inmiddels redelijk bekend geworden met het album ‘40 Blue Fingers’ (op Blue Horizon, producer Mike Vernon). Evenals bij Fleetwood Mac was grotendeels terug gegrepen op blues repertoire, zoals ‘King of the World’ (John Lee Hooker), ‘See See Baby’ (Freddie King) en ‘The Letter’ (B.B. King).
Op het album vonden we bovendien twee songs uit de koker van Christine. De eerste drie singles van de groep hadden geen noteringen opgeleverd. Fleetwood Mac was intussen wel stevig doorgebroken.
De popjournaliste begon het gesprek met te informeren naar het succes van de groep van haar bekende echtgenoot, John McVie.
Christine vergeleek beide groepen. “Het succes van Fleetwood Mac is niet uit het niets gekomen”, legde ze uit. “Wij van de Chicken Shack speelden soms voor een publiek van twee mensen, terwijl zij volle zalen trokken. Je kunt hen met Cream vergelijken”.
Fleetwood Mac had uitstraling, aldus de echtgenote van McVie: “Let’s face it, people don’t just come to listen to music, they want to be entertained by people with strong individual personalities – and that’s what Fleetwood have”.
Waar Christine weing van begreep was al die belangstelling voor bluesmuziek, liet ze optekenen – de ‘blues boom’, zoals ze het noemde. Het had voor haar iets mysterieus. Als de zaal goed bezet was stonden de fanatieke bluesliefhebbers meestal dicht bij het podium. De andere toeschouwers vond je wat meer achter in de zaal. Ze kwamen kijken en luisteren wat er aan de hand was. Dat pakte goed uit, had ze ervaren. “They enjoy it – so the audiences get bigger”.
Jaloers op het succes van Fleetwood Mac, de groep van haar man?
Daar was bij hen geen sprake van, integendeel. Het succes van Fleetwood Mac had juist een positieve uitstraling op Chicken Shack. “Iedereen in de blueswereld weet dat ik met John getrouwd ben. Dat is goede publiciteit voor ons”, zei ze.
Hun huwelijk had wel consequenties. Fleetwood Mac was al wekenlang op toernee door de VS. Ze hadden alleen telefonisch contact. Ze miste hem. “This American trip has proved the real shatterer. It’s floored me completely. Originally John was only going for five weeks but now it’s been extended another five and I don’t know where I am. I speak to him on the phone a lot but it’s not the same as having him around”.
Ook onder ‘gewone omstandigheden’ waren ze al niet altijd bij elkaar. Ze speelden op verschillende plekken en zagen elkaar dan om een uur of drie ’s nachts weer thuis. Als Chicken Shack niet optrad ging Christine wel eens met Fleetwood Mac mee. Maar het viel allemaal wel mee. “We’re really nocturnal people anyway so it doesn’t make that much difference”.
Christine keek vooruit. Als Fleetwood Mac terug was uit de VS zou de groep samen met Chicken Shack een aantal concerten in Scandinavië gaan geven. Omdat beide groepen vertolkers van blanke blues waren was dat mogelijk. “That’s the advantage of both being in blues bands”.
Hamburg
In april 1969 kon je meer lezen in het blad Zig Zag. Redacteur Pete Frame had met Christine gesproken. Hij informeerde naar het begin van Chicken Shack.
De artieste vertelde dat de bluesgroep in 1967 door de gebroeders Vernon ontdekt was, nog vóór zij er bij gekomen was. In die tijd waren die met z’n drieën. De eigenaren van Blue Horizon hadden wel belangstelling, maar er ontbrak iets – iemand achter de toetsen. “Mike reckoned they were very promising, but needed a pianist”.
Zo kwam Christine bij de groep. Ze had op dat moment toch niets omhanden. Waarom zou ze niet meegaan naar Hamburg, waar Chicken Shack voor een volle maand geboekt was. Er was evenwel één nadeel: Christine had zich vooral bekwaamd in klassieke muziek. “I could play classical music, but I wasn’t any good at all on blues or anything modern”.
In zekere zin was het een buitenkansje. “A month at the Star Club really gave me a chance to develop my style”.
Christine maakte een vergelijking met de Beatles in Hamburg. Ze moesten elke avond vijf keer optreden.
Ook Chicken Shack bij Blue Horizon
Bij terugkomst mochten ze zich met z’n vieren presenteren aan Mike Vernon. Dat liep gelukkig goed af. “He came up with his wife to see us at Andy’s house [bassist Andy Silvester], where we did an audition with him. He liked the band”.
Blue Horizon nam de groep niet zo maar onder contract. Er was immers sprake van een ‘blues boom’, na eerdere trends als die van de trad jazz (Engelse dixieland) en folk rock. Allerlei muzikale stromingen volgden elkaar snel op.
Was er überhaupt wel sprake van een blues boom, die vraag kreeg ze door Pete Frame voorgelegd.
Christine vond van wel. “Yes, I think there is, I really do. Obviously it’s got a lot to do what is the most profitble current music – you know – you’ve got a handful of bluesbands that are doing very well and so other groups managers and promoters etc. start thinking about blues. I think it’s like the trad jazz boom, when everybody played jazz, listened to jazz, and went to jazz clubs because it was the done thing. At the moment, blues is very ‘in’ thing to like”.
Christine liet duidelijk merken dat ze er het betrekkelijke van in zag. Ze vond het belangrijker om gewoon goede muziek te maken, of dat nu blanke blues was of andere popmuziek. “I think the public likes to hear good music now, and I don’t really think it matters if it’s blues or pop, or soul, or rock. If it’s good, people are going to like it. I’m not going to say that the boom is going to last – it’s impossible to assess something like that. You can’t say, ‘I’ll give it 6 months, or 2 years’, you just don’t know”.
Blanke blues
Omdat blanke blues nu in trek was, hadden allerlei artiesten en groepen zich erop gestort. Dat was gewoonte geworden. Christine noemde het ‘bogus blues’, nep-blues. Dat zou niet lang meer duren, was haar mening. “I think as soon as the kids start getting bored with 12 bars, they’ll move onto something else”.
Er zou dan alleen nog maar een restje van bluesliefhebbers overblijven. Zo was het ook gegaan met de Engelse trad jazz (van onder anderen Mr. Acker Bilk en Kenny Ball). “There’ll always be a section of blues fans – like there is still a section of trad jazz lovers”.
De bluesliefhebbers van 1969 waren een soort meelopers. “They come along and rave because the people in front are raving, and the ones in front really are the core – the ones who really do like blues – they’ll always come. The people at the back will probably be following something else in 6 months time”.
Christine Perfect in Chicken Shack
Aanpassen aan de nieuwste trend?
Muzikanten leden aan het zelfde euvel. Ze pasten zich voortdurend aan om bij het publiek in de gunst te blijven. Christine kwam spontaan met twee voorbeelden: “The other booms threw up a lot of bandwagon jumping rubbish; Zoot Money, for some unaccountable loss of integrity went ‘flower’; the Artwoods went ‘Bonnie and Clyde’”.
Vanwege de nieuwste boom waren groepen in het hele land op de blues overgestapt: “There are endless, endless bluesbands in the country just lately, who are never going to get anywhwere because there’s only room for good musicians now, unless you’ve got something else to offer”.
Wat een onzin, vond ze. Het draaide toch om de kwaliteit van de muziek. “If you’re a good entertainer you can often get away with it – but the kids today are so intelligent – there’s a detectable difference. I mean, we know when we’ve played badly and the audience does too, and we just don’t go down as well if we don’t play well”.
De groepen die met de nieuwste stroming waren meegegaan, wisten weinig of niets van de muziek die ze ten gehore brachten. De leden van die groepen borduurden voort op het succes van Cream, het trio dat bestond uit Eric Clapton (gitaar), Jack Bruce (bas, zang) en Ginger Baker (drums). “There are so many ‘bluesbands’ that are going around – they’ve heard the Cream albums, and they think they are playing blues. They’ve never heard of the American artists – almost literally. Because they are emulating Clapton. Many would-be guitarists think that’s the blues”.
Christine besefte dat de blues boom van dat moment zich al in een tweede fase bevond. Ze verwees naar de pioniers-actviteiten van mensen als Alexis Korner en Cyril Davies. Die eerste boom was nog maar beperkt. “In the 62/63 minor blues boom, which was geographically limited, the Stones, Yardbirds, etc. were into Jimmy Reed, Howlin’ Wolf, Billy Boy Arnold and so on”.
Omdat ze hun muziek baseerden op Amerikaanse blues waren sommige groepen populair geworden. Daarna hadden ze, zei ze, de blues weer laten vallen. Alleen iemand als Alexis Korner was zijn smaak trouw gebleven.
“In order to gain national success they moved out of the blues. The Mann Hugg Blues Brothers became Manfred Mann, the Stones did Buddy Holly and Beatles stuff, while Alexis Korner remained in the idiom and has since received only specialist acclaim”.
Blues-interpretatie in Engeland anders dan in de VS
In Engeland had bluesmuziek zijn beperkingen gekregen. Bij de nieuwe generatie blues-vertolkers was alle vrolijkheid verdwenen. “You can only go so far playing blues, until you think – Well, what do I want to play and you do it. You don’t put up pretensions about ‘we really live the blues’ – wringing your hands and going on about hard roads etc”.
In Amerika had blues op dat moment een ander karakter. Het was meer entertainment. “I don’t think there’s a single blues artist in Americas who stands there with this pained expression on his face. I mean – Freddy King jumps about in the air, laughing his head off.
Every American singer I’ve ever seen – none of them stands there, looking like they’ve just been to a funeral. But that seems to be the thing in England. Everybody has to look so serious, as if they’re about to go to the dentist’s chair or something”.
Freddy King
Eigen stijl
Op verzoek van Pete Frame gaf Christine haar muzikale blues-voorkeur aan, evenals die van Stan Webb, de leider van Chicken Shack, die door menigeen beschouwd werd als een van de beste Britse blues-gitaristen.
Christine: “As far as Stan goes, he likes Buddy Guy, Junior Parker – there was a time when he was very much pro B.B. King – oh, Freddy King, he likes him too”.
Webb had langzamerhand wel een eigen stijl ontwikkeld. “He has been tending to get more and more into his own thing in these past past few months, which I think happens to most guitarists, most musicians if they’ve got anything up here (indicates head) or any sort of feeling. You can only go so far and then you start wondering – well what do I want to play?”
Zo was het bij haar ook gegaan de laatste tijd. “That’s what has been happening to me lately. I used to follow and be very influenced by [de pianisten] Sonny Thompson, Otis Spann and Eddie Boyd – I learned an awful lot from them, but you reach a point where you just can’t learn anymore because you feel so strongly about branching into your own thing. You want to play what you want – not copy phrases from others”.
I’d Rather Go Blind
In een ander artikel besteedde Ray Connolly aandacht aan Chicken Shack en Christine Perfect, 23 jaar op dat moment, die als zangeres het visitekaartje van de groep was. Ook hij had gesignaleerd hoe populair de blanke blues geworden was. Christine werd door hem aangegeven als ‘Britain’s first lady-of-blue-eyed-blues’.
In zijn ogen kon je hun muziek vergelijken met die van de Amerikaanse westkust – die met ‘underground’ geduid werd. Connolly: “Blues in Britain, with its close ties with underground music, is quickly becoming a national craze. Already Canned Heat have had one Top Ten hit with ‘On The Road Again’, and there are several blues albums by white artistes in the LP charts. Then there is the Fleetwood Mac hit – ‘Albatross’ – which John McVie [sinds kort echtgenoot van Christine Perfect] helped to write”.
Over haar achtergrond schreef Connolly: “Christine was born to a musical family. Her grandfather used to play the organ at Westminster Abbey and her father taught music at a Midland teachers’ training college. Her brother used to be in a jazz band”.
Over haar uiterlijk liet hij zijn lezers weten: “She is not a classically beautiful woman: her nose is slightly prominent, her lips are curled and generously spread, her eyes look stuck-on and permanently shocked, and her skin is too white. But she does have a certain earthiness about her – sleek thighs and a balancing figure. Physically she looks just about right for a white blues singer”.
Connolly besefte dat Chicken Shack – in tegenstelling tot Fleetwood Mac – nog geen hitsingle had weten te creëren. Desondanks was ze in een poll van Melody Maker tot beste zangeres uitgeroepen – boven Petula Clark!
In de Evening Standard kon je lezen: “As a singer she’s exceptional. She has a deep and mournful voice, powerful but with the sense to reserve her volume. When she sings, she twists and bends and ties knots in notes, and evokes images of gin-soaked blowsy loneliness. She is a blues singer of extraordinary talent”.
Connolly wist dat Mike Vernon ook met Chicken Shack een echte hitsingle wilde maken, zoals hij eerder met ‘Need Your Love So Bad’ van Fleetwood Mac voor de dag was gekomen. De keuze was gevallen op ‘I’d Rather Go Blind’, een song van Ellington Jordan, die in 1967 door Etta James op de plaat was gezet.
De popjournalist was ervan overtuigd dat het een hit zou worden met de kwaliteiten en de groeiende populariteit van Christine en de groep waarvan zij de frontvrouw was: “I shall be very surprised if by the end of the year Miss Perfect doesn’t have that matching silver disc for her mantelpiece”.
Daarbij verwees hij naar de zilveren plaat voor ‘Albatross’ van John McVie. De twee zilveren platen zouden dan naast elkaar op de schoorsteenmantel kunnen staan.
De opname pakte goed uit. ‘I’d Rather Go Blind’ scoorde goed in Engeland en (nog beter) in Nederland.
Fleetwood Mac wist vanaf ‘Need Your Love So Bad’ verder omhoog te klimmen. Bij Chicken Shack pakte het minder goed uit. De opvolger, ‘Tears In The Wind’, haalde nog een Britse klassering. Verdere successen bleven uit. Het duurde niet lang of Christine verdween uit de groep. Na het vertrek van Peter Green bij Fleetwood Mac, nam zij daar in 1970 plaats achter de toetsen. Dat deed ze, luidt het verhaal, om meer tijd met haar man door te brengen. Christine Perfect werd Christine McVie.
Christine en John McVie
Het duurde nog een vijftal jaren alvorens een nieuwe Fleetwood Mac zijn muzikale draai vond – dat kwam door de komst van het duo Buckingham-Nicks.
Voor het album ‘Fleetwood Mac’ (1975) schreef Christine McVie de helft van het repertoire, waaronder ‘Say You Love Me’, ‘Over My Head’ en ‘Warm Ways’. Voor het album ‘Rumours’ (1977) was zij opnieuw de leverancier van ruwweg de helft van de songs: ‘You Make Loving Fun’, ‘Oh Daddy’, ‘Songbird’ en ‘Don’t Stop’.
In die tijd was er een einde gekomen aan haar relatie met John McVie. Desondanks bleef ze zich in de media ‘Christine McVie’ noemen. Ze overleed op 20 november 2022.
Chris Charlesworth schreef bij die gelegenheid een artikel. Daarbij citeerde hij uit een boek met een voorval uit 1969. Christine had voor de eerste keer de prijs als beste zangeres in Melody Maker gewonnen. Na het succes van ‘I’d Rather Go Blind’ was ze zo bekend geworden dat een ijverige organisator (Geoff Docherty) haar geboekt had voor een optreden in Locarno Sunderland. In de zaal was ruimte voor 1500 mensen. Er kwamen echter niet meer dan enkele tientallen liefhebbers opdagen.
Geoff dacht dat Christine het optreden niet zou laten doorgaan. Hij vergiste zich. Na eerst in tranen uitgebarsten te zijn besloot de artieste zich niet te laten kennen. Ze ging het podium op en nodigde haar gehoor uit niet op de stoelen te blijven zitten en naar voren te komen. Christine nam plaats achter de piano. Meer dan een uur trad ze op. Ze zong bluesnummers, haar favoriete songs en een paar eigen liedjes. “The fans cheered her and wanted more, and she finished with her Chicken Shack tour de force, ‘I’d Rather Go Blind’”.
Toen ik dat las moest ik [HK] denken aan mijn eigen ervaring met Rory Gallagher, in ongeveer die zelfde tijd. De nog niet zo bekende Ierse artiest trad op in het oosten van ons land. De opkomst was beperkt: vier personen, inclusief ik zelf. Voor Gallagher geen probleem. Hij speelde zijn hele repertoire en twee toegiften. Na afloop werden we in de kleedkamer uitgenodigd om met hem en de leden van zijn groep Guinness-bier te drinken.
Als je dat zelf hebt meegemaakt, weet je dat Christine Perfect een echte artieste was…
Harry Knipschild
9 maart 2026
Clips
* Fleewood Mac, Need Your Love So Bad
* Chicken Shack, I'd Rather Go Blind
Literatuur
Penny Valentine, ‘A Perfect Marriage: Christine of Chicken Shack and John of Fleetwood Mac’, Disc and Music Echo, 18 januari 1969
Ray Connolly, ‘The perfect note-bender with Chicken Shack’, Evening Standard, 18 januari 1969
Pete Frame, ‘An interview with Christine Perfect of the Chicken Shack’, Zig Zag, april 1969
‘Supergroup for Christine’, Melody Maker, 4 oktober 1969
Richard Green, ‘For Christine, Hard Work Hasdn’t Made Perfect’, New Musical Express, 30 mei 1970
Rob Partridge, ‘The Perfect answer for Fleetwood Mac’, Record Mirror, 7 november 1970
Chris Charlesworth, ‘Christine McVie 1943-2022’, Just Backdated, 1 December 2022
- Raadplegingen: 287